Thursday, March 17, 2011

என் கிணற்றிலிருந்து ஒரு கூழாங்கல்

இந்திய அளவில் பரிச்சயமான தமிழ் எழுத்தாளர்களில் முக்கியமானவர் அமரர் சுஜாதா. தன் கற்பனையையும், அனுபவத்தையும் எழுத்தாய் வடிக்கும் எவரும் இவரது நிழலைத் தாண்டித் தான் படைப்பாளி எனும் பாதையிலேயே பயணிக்க முடியும். அந்தளவிற்கு எல்லாத் துறைகளிலும் தன் கவர்ந்திழுக்கும் எழுத்தின் மூலம் இன்றளவும் யாரும் தொட முடியாத உயரத்தைத் தொட்டவர். அதற்கு ஆதாரமாக அவரின் ஒவ்வொரு எழுத்தையும் உதாரணத்திற்கு குறிப்பிடலாம்.
சமிபத்தில் சுஜாதா எழுதிய "இன்னும் சில சிந்தனைகள்" (உயிர்மை பதிப்பகம்) என்கிற கட்டுரைத் தொகுப்பைப் படித்தேன். அதில் குறிப்பாக
"திரைக்கதையும் சிறுகதையும்" என்கிற கட்டுரை இயக்குனர்களும், திரைக்கதை ஆசிரியர்களும், ஒவ்வொரு எழுத்தாளரும் அவசியம் படிக்க வேண்டிய
பயனுள்ள கட்டுரை. இதை விட எளிமையாக சிறுகதையையும், திரைக்கதையையும் வேறுபடுத்திக் காட்டிவிட முடியுமா என்பது சந்தேகமே.
படித்துப் பாருங்கள்.

சிறுகதையில் உள்ளங்களையும் உணர்வுகளையும் சொல்ல வேண்டும். திரைக்கதையில் காட்சிகள், குறைவான உரையாடல்கள் மூலம் கதையை நகர்த்த வேண்டும்.
சிறுகதைகளில் விவரமான வர்ணனைகள் உண்டு. அவைகளில் வெளிப்புறமும் உள்புறமும் கலந்திருக்கும். திரைக்கதையில் வெளிப்புற வர்ணனைகள் மூலம்
உள்புறத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும். உதாரணம் பார்ப்போம்.
சிறுவன் வைத்யநாதன், நாராயணசுவாமி ஐயரிடம் வயலின் கற்றுக் கொண்டிருக்கிறான். இதை சிறுகதை வடிவத்தில் சொல்லும் போது, "வைத்திக்கு கிளாசுக்கு நேரமாகி விட்டது. அய்யோ உதைக்கப் போறார். இன்னிக்காவது 'எந்தரோ' சிரஜதி முழுக்க வாசிச்சுக் காட்டிரணும்" என்று சைக்கிளில் வயலின் பெட்டியை ஜாக்கிரதையாகப் பிடித்துக் கொண்டு சென்றான். நாளைக்கு அம்மா டூர்லருந்து வந்துவிட்டால் உற்சாகமாக வாசிக்கலாம். கடவுளே! அப்பா நாளைக்கு குடிக்காமல் வர வேண்டும். இது கதைக்கான வடிவம். திரைக்கதையில் இப்படி வராது.
உள்புறம் - மைலாப்பூரில் ஒரு வீடு. அதன் நடுக்கூடத்தில் பாய் போட்டு வைத்யநாதன் (11) வயலினில் 'எந்தரோ மகானுபாவுலு' வாசித்து முடிக்கிறான். எதிரே நாராயணசுவாமி வயது 65, தாளம் போட்டு கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.
நாராயணசுவாமி - சரியா வாசிக்கிறே. சுரைஜதியெல்லாம் சரிதான். ஆனா ஜீவன் இல்லே. சங்கீதம்ங்கறது (வயிற்றைக் காட்டி) இங்கருந்து புறப்பட்டு (இதயத்தைக்
காட்டி) இங்க வந்து விரலுக்கு போய் சேரணும். நான் சொல்றது புரியறதா?
வைத்யநாதன் ( புரிந்தும் புரியாமலும் தலையாட்டுகிறான்)
நாராயணசுவாமி - உங்கம்மா நாளைக்கு கச்சேரிக்கு வருவாளா?
வைத்யநாதன் - தெரியலை சார். டூர் போயிருக்கா, வந்துருவேன்னு சொல்லிருக்கா.
நாராயணசுவாமி - உங்கப்பா?
வைத்யநாதன் - ம்... வருவார்.
நாராயணசுவாமி - இன்னும் குடிச்சுண்டுதான் இருக்கானா?
வைத்யநாதன் பதில் சொல்லாமல் சோகையாகச் சிரிக்கிறான். வயலினை பெட்டிக்குள் வைக்கிறான். இது திரைக்கதை வடிவத்துக்கு உதாரணம்.
இதைப் படிக்கும் போது இதனுள் பொதிந்திருக்கும் கதையம்சமும், உறவுகளும், ஏன் பிரச்சனைகளும் எளிதில் வெளிப்பட்டு விடும்.
திரைக்கதைக்கு வசனம் எழுதும் போது பெயர்ச்சொற்களும், வினைச்சொற்களும் பிரதானமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும். உரிச்சொற்களும், வினையெச்சங்களும்
அதிகம் வரக் கூடாது. 'அப்பா! வெயில் பட்டை உரியறது' என்பது திரை வடிவமல்ல. கதை வடிவம். 'முகத்தில் வியர்வை அரும்ப மின்விசிறியைப் போடுகிறான்' என்பது திரை வடிவம்.
வளரும் இயக்குனர்களுக்கும், திரைக்கதை எழுத விரும்புபவர்களும் இவர் எழுதிய "திரைக்கதை எழுதுவது எப்படி?" (உயிர்மை பதிப்பகம்) அவசியம் படிக்க
வேண்டிய புத்தகம்.

No comments: