Thursday, March 31, 2011

பயணம்

காலை வெயில் கண்ணாடி ஜன்னல்களின் வழியே உறங்கிக் கொண்டிருந்த அசோக்கின் முகத்தில் சுளீரென்று அறைய திடுக்கிட்டு மெத்தையிலிருந்து எழுந்தான். கழுத்தை தன் கைகளால் தொட்டுப் பார்த்தான். நேற்று இரவை விட இப்போது காய்ச்சல் அதிகமாகியிருப்பதை உணர்ந்தான். தலைபாரமும் விடவில்லை. தளர்ந்த நடையுடன் பல்தேய்த்து, முகம்கழுவி, உடைகளை மாற்றிக் கொண்டான். உடலும், மனமும் தன்னை ஒருசேர அலைக்கழிப்பதாக எண்ணிக் கொண்டான். சாப்பிட விருப்பமின்றி இரண்டு டம்ளர் தண்ணீர் மட்டும் குடித்துக் கொண்டான்.
"அசோக் உன்னோட செக்சனுக்கு வரும் போது மட்டும் தான் ப்ராஜக்ட் ஒர்க் ஸ்லோ ஆயிடுது. அதால தான் நம்மால சொன்ன தேதியில வொர்க்க ஃபினிஷ் பண்ண முடியறது இல்ல. சிரமமா இருந்தா உனக்கு கீழ யாரையாவது அசிஸ்டெண்ட்டா சேத்துக்க." கம்பெனி எம்.டி-யின் வார்த்தைகள் அவனது இயலாமையை வெளிச்சம் போட்டு காட்டின. சற்று யோசித்துவிட்டு "வேண்டாம் சார், இனிமேல் சிரமப்பட்டாவது என் வேலையை நானே டைமுக்கு செஞ்சுடறேன்" என்று கூறியதற்கு விருப்பமில்லாமல் தான் தலையசைத்தார். நேற்று நடந்த நிகழ்ச்சி திரும்ப திரும்ப அசோக்கின் நினைவிற்கு வந்து மேலும் தலைபாரத்தை அதிகப்படுத்தியது. அவர் கூறியது போல் என்னால் மட்டும் ஏன் மற்றவர்களைப் போல் செயல்பட முடியவில்லை. ஏதோ சில காரணங்களுக்காகவும், என் மேல் பரிதாபப்பட்டும் தான் எம்.டி தன்னை அவர் அலுவலகத்தில் பணியாற்ற விட்டிருக்கிறாரா? என ஏதேதோ எண்ணங்கள்
அவன் மூளைக்குள் அலைபாய்ந்த படியே இருந்தது. தான் வழக்கமாய் செல்லும் சார்லஸ் டாக்டரிடம் சென்று வரலாம் என்ற எண்ணத்தோடு அறைக்கதவை பூட்டிக் கொண்டு வெளியேறினான். வெயிலின் உக்கிரம் இன்னும் அதிகமாக இருந்தது. கால்கள் கடனுக்காக நடந்து கொண்டிருந்தது.அந்த முதல் சந்தை கடக்கும் போதே அவன் தோல்பட்டை மேல் யாரோ கைவைத்து நிறுத்தினர்.
"ஹலோ சார் ஐம் பரந்தாமன். உங்க வீட்டுக்கு எதிர்த்தாப்ல இருக்க வீட்டுக்கு புதுசா குடி வந்திருக்கேன். உங்க பேரு?" சினேகமான குரல் அசோக்கை சற்று ஆசுவாசப்படுத்தியது. "ஐம் அசோக்" என்றான்.
"சார் ஒரு சின்ன ஹெல்ப், எனக்கு "மைக்ரைன்" (ஒற்றை தலைவலி) பிராப்ளம். அதான் பக்கமா இருக்குற ஆஸ்பிட்டல் தகவல் கொடுத்தா சௌகரியமா இருக்கும்."
"நானும் டாக்டர்கிட்ட தான் போறேன் வாங்களேன். அவர்ட்டயே உங்களுக்கும் கன்சல்ட் பண்ணிக்கலாம்." என்று அசோக் கூறியவுடன் பரந்தாமனின் தேகமெங்கும் குளிர்ச்சி.
குறுகல் குறுகலான தெருக்களாக இருந்தாலும் ஆள்நடமாட்டம் சற்று குறைவாகத்தான் இருந்தது. பேசிக்கொண்டே இருவரும் மருத்துவமணைக்குள் நுழைந்தனர்.
"வாங்க, அசோக் சார்" வரவேற்பு அறைப் பெண்மனி அவர்களை வரவேற்றாள். "என்னங்க, ரெகுலர் கஸ்டமரா" சிறிய எள்ளலுடன் பரந்தாமன் வினவினார்.
"இல்லீங்க, ஆபிஸ் வேல முடிஞ்சா நான் தினமும் டைம்பாஸ் பண்ற இடம் இதுதான்."
இருவரும் வெயிட்டிங் ஹாலில் அமர்ந்தனர். அசோக் ஏதோ யோசனையோடு அமர்ந்திருந்தார். சற்று நேரத்திலேயே பரந்தாமன் உட்கார பொறுக்க முடியாமல்
வரவேற்பு அறைப் பெண்ணிடம் பேச சென்று விட்டார். பனிப்பெண்ணும், பரந்தாமனும் நீண்ட நேரம் ஏதேதோ பேசிக் கொண்டிருந்தனர். எனக்கு காதில் விழுந்தது,
பணிப்பெண் பேசிய இந்த கடைசி வார்த்தைகள் மட்டும் தான், "அச்சச்சோ, உங்களுக்கு தெரியாதா... அசோக்குக்கு கண்ணு தெரியாதுங்க..."
வைத்த கண் வாங்காமல் பரந்தாமன் அங்கு தனிமையில் அமர்ந்திருந்த அசோக்கையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

1 comment:

raji said...

தங்களை வலைச்சரத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளேன்
நேரமிருக்கும்போது பார்க்கவும்

http://blogintamil.blogspot.com/2011/10/blog-post_20.html