Tuesday, April 5, 2011

சில மணித்துளிகளில் மரணம்

ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் இருண்ட காலமே அவன் மரணத்தோடு போராடும் தன் இறுதிக் காலம் தான். பகிர்ந்து கொள்ள முடியாத அன்பும், அரவணைப்பும் நோயோடு சேர்ந்து அவனுள் தங்கி விடுகின்றன. அவர்களுடைய தேவைகள் கொண்டாட்டங்களும், கோலாகலங்களும் அல்ல. புரையேறும் போது தலையை தட்டும் கைகளும், இருமல் வந்தால் மார்பைத் தடவி விடும் ஆதரவான கரங்கள் தான். வீட்டின் தனியறையில் ஒதுக்கி விடப்பட்ட அவர்களுக்கு ஓயாது சுழலும் மின்விசிறியின் சப்தமும், கழிவறைக் குழாயில் சொட்டு சொட்டாக வெளியேறும் நீரின் சப்தமும் தான் துணையாய் இருக்கின்றன. பொங்கி வழியும் பாலைப் போல அவர்களின் ஆசைகளும், ஏக்கங்களும் வழிந்தோடிக் கொண்டேயிருக்கின்றன.
வாழ்வின் பொருளாதாரத்தோடு போராடிக் கொண்டிருக்கும் நமக்கு அவர்களை ஒருபோதும் பிடிப்பதேயில்லை. தூக்கி வீச முடியாத குப்பையாகத் தான் அவர்களை நாம் கருதுகிறோம். நான்கு சுவர்களுக்குள் பிச்சை எடுக்கும் நாகரீக பிச்சைக்காரனைப் போல் அவர்களுக்கான வாழ்க்கையாக நாம் அமைத்துக் கொடுத்து விடுகிறோம்.
அப்படி ஒடுக்கி விடப்பட்ட ஒரு மனிதனின் இறப்பை எதிர்பார்த்து காத்திருக்கும் மனிதர்களின் நடவடிக்கைகளைப் பற்றி தான் கீழே உள்ள கவிதை பேசுகிறது.



மரணத்தின்
முன் ஏற்பாடுகள்
--------------------------------------
ராத்திரி தாண்டுவது கஷ்டமென
வைத்தியர் சொல்லிப் போனதும்
மரணத்தின் மாய வலை
விரியத் தொடங்கியது
வீட்டில்

அம்மாவும் அக்காவும்
அவசரமாய் குழந்தைகளைச்
சாப்பிட வைத்தார்கள்

தகவல் சொல்லப்பட
வேண்டியவர்களின்
தொலைபேசி எண்களைத்
தேடத் தொடங்கினார்கள்
அப்பாவும் பெரியண்ணனும்

பீரோவைப் பூட்டி
சாவியைப் பத்திரப்படுத்துவதும்
எளிதில் திருடு போகக்கூடிய
விலையுயர் பொருட்களைப்
பாதுகாப்பதுமென
ஏதேனும் வேலை இருந்தது
எல்லோருக்கும்

"எல்லாத்துக்கும் முன்னே நின்னு
காசைக் கரியாக்காதீங்க" என
சின்ன அண்ணனை
எச்சரிக்க தவறவில்லை
சிக்கன சின்ன அண்ணி

எதிர் வீட்டு கோபாலை அழைத்து
வாசலில் டியுப்லைட் மாட்டப்பட
தூக்கம் வராத அக்கம் பக்கத்தினர்
திண்ணையில் அமர்ந்து
முன்னம் நிகழ்ந்த
பல மரணங்கள் பற்றி
முணுமுணுத்துக் கொண்டு
இருந்தார்கள்

தப்படிக்கும் சின்னானும்
பந்தல் போடும் ஆறுமுகம் கூட
முன்தொகை வாங்கிப் போன பின்
நிகழ்வின் சோகம் போல்
மழை பெய்யத் தொடங்க...
இனி நிகழ வேண்டியது
தாத்தாவின் இறப்பு மட்டுமே.

- ஆர். எஸ். பாலமுருகன்
ஆனத்த விகடன்.

No comments: