Wednesday, June 29, 2011

ஞாயிறு எனப்படுவது


சனி இரவு சரக்கடித்தால்
அலுப்பின் அழைப்பில்
ஞாயிறு காலை எழுவதே
ஒன்பது மணிக்குத் தான்...

முதல் வேலையாக
துணிகளை துவைத்தெடுக்க வேண்டும்.

அறையின் சேதாரங்களை செய்கூலியிலாமல்
சீர்செய்து செப்பனிட வேண்டும்.

தோழிக்கு வாக்குக் கொடுத்தது போல்
தி.நகர் உடன் சென்று வரவேண்டும்.

ஆசையாய் அம்மாஞ்சி கையேந்தி பவனில்
சுடச்சுட குஷ்பு இட்லி ருசிக்க வேண்டும்.

இளைப்பாற வேண்டிய இரவு நேரத்திலும்
இலக்கிய கூட்டத்தில் பங்கேற்க வேண்டும்.

என்னடா வாழ்க்கையிது என எண்ணும் போது
விழுந்து எழும் எதிர்வீட்டு குழந்தை கண்ணில் படுகிறது.

இவ்வளவு வேளையிருந்தும் ஒவ்வொரு
ஞாயிற்றுக் கிழமைகளையும்
நாம் தான் விடுமுறை தினமென்று அறிவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

4 comments:

தமிழ் பையன் said...

கவிதையின் கருத்து நல்லாத்தான் இருக்கு.

<< இவ்வளவு வேளையிருந்தும் >> என்பது இவ்வளவு வேலையிருந்தும் என்று வர வேண்டும்.

சத்யா said...

தவறை சுட்டிக் காட்டியதற்கு நன்றி

சி.பி.செந்தில்குமார் said...

என்ன சலிப்பு? ஹ் ஹா ஹா ஹா

அம்பாளடியாள் said...

ஆகா அருமையான சிந்தனை.
அழகான கவிதையால் ஞாயிறின்
முக மூடியைக் கிளித்துவிட்டேர்கள்.
அருமையான பகிர்வு வாழ்த்துக்கள்.